โปรแกรมภาษาC++
posted on 04 Jul 2011 19:33 by amisocuteภาษาซี (C Language)
ภาษาซี (C Language) เป็นภาษาหนึ่งสำหรับเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ พัฒนาขึ้น
โดยนายเดนนิส ริทชี่ (Dennis Ritche) ในปี ค.ศ. 1972 เพื่อสร้างระบบปฏิบัติการยูนิกซ์ (Unix
Operating System
ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ Turbo c/c++ Version 3.0
Turbo c/c++ Version 3.0 เป็นโปรแกรมเขียนภาษา C โดยบอร์แลนด์ ซอฟต์แวร์
คอร์ปอเรชั่น (Borland Software Corporation) ซึ่งเพรียบพร้อมไปด้วยเครื่องมือต่างๆ
มากมายอาทิเช่น โปรแกรมเรียบเรียงข้อความ และโปรแกรมตรวจสอบและแปลคำสั่ง
เมนูหลัก (Main Menu)
ประกอบด้วย File Edit Search Run Compile Debug Project Option Window Help
-File เก็บรวมรวมคำสั่งเกี่ยวกับการเปิด-ปิดไฟล์ การบันทึกไฟล์ การออกจากโปรแกรม
-Edit การแก้ไขโปรแกรม การสำเนาหรือการย้ายข้อความที่ปรากฏบนเอดิเตอร์
-Search ค้นหาคำหรือข้อความที่เขียนในโปรแกรม ตลอดจนการแทนที่คำ
-Run รันโปรแกรมที่เขียนด้วยคำสั่งแบบต่าง ๆ
-Compile แปลข้อมูลของโปรแกรมที่เป็น Source file ให้เป็น Object File
-Debug ตรวจสอบข้อผิดพลาดของโปรแกรม
-Project ใช้ในการระบุไฟล์ต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องนำมาใช้ในตัวโปรแกรมและ Project ที่ทำงานอยู่
-Option กำหนดรายละเอียดต่าง ๆ ของคอมไพเลอร์เช้น Directories Compiler เป็นต้น
-Window จัดการเกี่ยวกับหน้าต่างที่ใช้ในการเขียนโปรแกรม
-Help ขอความช่วยเหลือหรือรายละเอียดเกี่ยวกับโปรแกรมในลักษณะต่าง ๆ
ตัวแปรในภาษาซี
ตัวแปร (Variable) คือ การจองพื้นที่ในหน่วยความจำของคอมพิวเตอร์สำหรับเก็บข้อมูล
ที่ต้องใช้ในการทำงานของโปรแกรม โดยมีการตั้งชื่อเรียกหน่วยความจำในตำแหน่งนั้นด้วย
เพื่อความสะดวกในการเรียกใช้ข้อมูล ถ้าจะใช้ข้อมูลใดก็ให้เรียกผ่านชื่อของตัวแปรที่เก็บเอาไว้
ชนิดของข้อมูล
ภาษาซีเป็นอีกภาษาหนึ่งที่มีชนิดของข้อมูลให้ใช้งานหลายอย่างด้วยกัน ซึ่งชนิดของข้อมูล
1. ข้อมูลชนิดตัวอักษร (Character) คือข้อมูลที่เป็นรหัสแทนตัวอักษรหรือค่าจำนวนเต็มได้แก่
ตัวอักษร ตัวเลข และกลุ่มตัวอักขระพิเศษใช้พื้นที่ในการเก็บข้อมูล 1 ไบต์
2. ข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม (Integer) คือข้อมูลที่เป็นเลขจำนวนเต็ม ได้แก่ จำนวนเต็มบวก
จำนวนเต็มลบ ศูนย์ ใช้พื้นที่ในการเก็บ 2 ไบต์
3. ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มที่มีขนาด 2 เท่า (Long Integer) คือข้อมูลที่มีเลขเป็นจำนวนเต็ม
ใช้พื้นที่ 4 ไบต์
4. ข้อมูลชนิดเลขทศนิยม (Float) คือข้อมูลที่เป็นเลขทศนิยม ขนาด 4 ไบต์
5. ข้อมูลชนิดเลขทศนิยมอย่างละเอียด (Double) คือข้อมูลที่เป็นเลขทศนิยม ใช้พื้นที่ใน
การเก็บ 8 ไบต์
|
ชนิด |
ขนาดความกว้าง |
ช่วงของค่า |
การใช้งาน |
|
Char |
8 บิต |
ASCII character (-128 ถึง 127) |
เก็บข้อมูลชนิดอักขระ |
|
Unsignedchar |
8 บิต |
0-255 |
เก็บข้อมูลอักขระแบบไม่คิดเครื่องหมาย |
|
Int |
16 บิต |
-32768 ถึง 32767 |
เก็บข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม |
|
long |
32 บิต |
-2147483648 ถึง 2147483649 |
เก็บข้อมูลชนิดจำนวนเต็มแบบยาว |
|
Float |
32 บิต |
3.4E-38 ถึง 3.4E+38 หรือ ทศนิยม 6 |
เก็บข้อมูลชนิดเลขทศนิยม |
|
Double |
64 บิต |
1.7E-308 ถึง 1.7E+308 หรือ ทศนิยม 12 |
เก็บข้อมูลชนิดเลขทศนิยม |
|
Unsigned int |
16 บิต |
0 ถึง 65535 |
เก็บข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม ไม่คิดเครื่องหมาย |
|
Unsigned long |
32 บิต |
0 ถึง 4294967296 |
เก็บข้อมูลชนิดจำนวนเต็มแบบยาว ไม่คิดเครื่องหมาย |
รูปแบบในการประกาศตัวแปรในภาษา C
การสร้าวตัวแปรขึ้นมาใช้งานจะเรียกว่า การประกาศตัวแปร (Variable Declaration) โดยเขียนคำสั่งให้ถูกต้องตามแบบการประกาศตัวแปร แสดงดังนี้
type name;
type : ชนิดของตัวแปร
name : ชื่อของตัวแปร ซึ่งต้องตั้งให้ถูกต้องตามหลักของภาษา C
การเขียนคำสั่งเพื่อประกาศตัวแปร ส่วนใหญ่แล้วจะเขียนไว้ในส่วนหัวของโปรแกรมก่อนฟังก์ชัน main ซึ่งการเขียนไว้ในตำแหน่งดังกล่าว จะทำให้ตัวแปรเหล่านั้นสามารถเรียกใช้จากที่ใดก็ได้ในโปรแกรม ดังตัวอย่าง
|
#include |
|
|
int num; |
สร้างตัวแปรชื่อ num เพื่อเก็บข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม |
|
float y; |
สร้างตัวแปรชื่อ y เพื่อเก็บข้อมูลชนิดเลขทศนิยม |
|
char n; |
สร้างตัวแปรชื่อ n เพื่อเก็บข้อมูลชนิดตัวอักขระ |
|
void main() |
|
|
{ |
|
|
printf("Enter number : ") |
|
|
scanf("%d",&num); |
|
|
printf("Enter name : "); |
|
|
scanf("%f",&n); |
|
|
printf("Thank you"); |
|
|
} |
|
หลักการตั้งชื่อตัวแปร
ในการประกาศสร้างตัวแปรต้องมีการกำหนดชื่อ ซึ่งชื่อนั้นไม่ใช่ว่าจะตั้งให้สื่อความหมายถึงข้อมูลที่เก็บอย่างเดียว โดยไม่คำนึงถึงอย่างอื่น เนื่องจากภาษา C มีข้อกำหนดในการตั้งชื่อตัวแปรเอาไว้ แล้วถ้าตั้งชื่อผิดหลักการเหล่านี้ โปรแกรมจะไม่สามารถทำงานได้ หลักการตั้งชื่อตัวแปรในภาษา C แสดงไว้ดังนี้
|
1. |
ต้องขึ้นต้นด้วยตัวอักษร A-Z หรือ a-z หรือเครื่องหมาย _(Underscore) เท่านั้น |
|
2. |
ภายในชื่อตัวแปรสามารถใช้ตัวอักษร A-Z หรือ a-z หรือตัวเลข0-9 หรือเครื่องหมาย _ |
|
3. |
ภายในชื่อห้ามเว้นชื่องว่าง หรือใช้สัญลักษณ์นอกเหนือจากข้อ 2 |
|
4. |
ตัวอักษรเลขหรือใหญ่มีความหมายแตกต่างกัน |
|
5. |
ห้ามตั้งชื่อซ้ำกับคำสงวน (Reserved Word) ดังนี้ |
|
auto |
default |
float |
register |
struct |
volatile |
break |
|
do |
far |
return |
switch |
while |
case |
double |
|
goto |
short |
typedef |
char |
else |
if |
signed |
|
union |
const |
enum |
int |
sizeof |
unsigned |
continue |
|
extern |
long |
static |
void |
ตัวอย่างการตั้งชื่อตัวแปรในภาษา C ทั้งที่ถูกต้องและไม่ถูกต้องตามหลักการ แสดงดังนี้
|
bath_room |
ถูกต้อง |
|
n-sync |
ผิดหลักการ เนื่องจากมีเครื่องหมาย - ปรากฎในชื่อ |
|
108dots |
ผิดหลักการ เนื่องจากขึ้นต้นด้วยตัวเลข |
|
Year# |
ผิดหลักการ เนื่องจากมีเครื่องหมาย # อยู่ในชื่อ |
|
_good |
ถูกต้อง |
|
goto |
ผิดหลักการ เนื่องจากเป็นคำสงวน |
|
work |
ถูกต้อง |
|
break |
ผิดหลักการ เนื่องจากเป็นคำสงวน |
ตัวแปรสำหรับข้อความ
ในภาษา C ไม่มีการกำหนดชนิดของตัวแปรสำหรับข้อความโดยตรง แต่จะใช้การกำหนดชนิดของตัวแปรอักขระ (char) ร่วมกับการกำหนดขนาดแทน และจะเรียกตัวแปรสำหรับเก้บข้อความว่า ตัวแปรสตริง (string) รูปแบบการประกาศตัวแปรสตริงแสดงได้ดังนี้
char name[n] = "str";
|
name |
ชื่อของตัวแปร |
|
n |
ขนาดของข้อความ หรือจำนวนอักขระในข้อความ |
|
str |
ข้อความเริ่มต้นที่จะกำหนดให้กับตัวแปรซึ่งต้องเขียนไว้ภายในเครื่องหมาย " " |
ตัวอย่างการประกาศตัวแปรสำหรับเก็บข้อความ แสดงได้ดังนี้
|
char name[5] = "kwan" ; |
สร้างตัวแปร name สำหรับเก็บ ข้อความ kwan ซึ่งมี 4 ตัวอักษร ดังนั้น name ต้องมีขนาด 5 |
|
char year[5] = "2549"; |
สร้างตัวแปร year สำหรับเก็บ ข้อความ 2549 ซึ่งมี 4 ตัวอักษร ดังนั้น year ต้องมีขนาด 5 |
|
char product_id[4] = "A01"; |
สร้างตัวแปร product_id สำหรับเก็บ ข้อความ A01 ซึ่งมี 3 ตัวอักษร ดังนั้น product_id ต้องมีขนาด 4 |
เครื่องหมายและการดำเนินการในภาษา C
การดำเนินการในการเขียนโปรแกรมภาษา C มีอยู่ 3 ประเภท คือ การคำนวณทางคณิตศาสตร์ การดำเนินการทางตรรกศาสตร์ และการเปรียบเทียบ ซึ่งการดำเนินการแต่ละประเภทจะมีเครื่องหมายที่ต้องใช้เพื่อเขียนคำสั่งสำหรับการดำเนินการประเภทนั้น ๆ ดังรายละเอียด
เครื่องหมายการคำนวณทางคณิตศาสตร์
เครื่องหมายที่ใช้สำหรับการคำนวณทางคณิตศาสตร์ใช้ภาษา C สรุปดังนี้
|
เครื่องหมาย |
ความหมาย |
ตัวอย่าง |
|
+ |
บวก |
3+2 การบวกเลข 3 บวกกับ 2 ได้ผลลัพธ์คือ 5 |
|
- |
ลบ |
3 - 2 การลบเลข 3 ลบกับ 2 ได้ผลลัพธ์คือ 1 |
|
* |
คูณ |
2*3 การคูณเลข 3 บวกกับ 2 ได้ผลลัพธ์คือ 6 |
|
/ |
หาร |
15/2 การหาร 15 หารกับ 2 ได้ผลลัพธ์คือ 7 |
|
% |
หารเอาเศษ |
15%2การหารเอาเศษ 15 หารกับ 2 ได้ผลลัพธ์คือ 1 |
|
++ |
เพิ่มค่าขึ้น 1 โดย
|
b=a++; |
|
-- |
ลดค่า 1 โดย |
ิb=a--; |
ตัวดำเนินการเปรียบเทียบ
ใช้เปรียบเทียบค่า 2 ค่าเพื่อแสดงการเลือก ซึ่งโปรแกรมโดยทั่วไปใช้ในการทดสอบเงื่อนไขตามที่กำหนด
การเปรียบเทียบโดยการเท่ากันของ 2 ค่าจะใช้เครื่องหมาย ==
|
เครื่องหมาย |
ความหมาย |
ตัวอย่าง |
|
> |
มากกว่า |
a > b a มากกว่า b |
|
>== |
มากกว่าหรือเท่ากับ |
a >= b a มากกว่าหรือเท่ากับ b |
|
< |
น้อยกว่า |
a < b a น้อยกว่า b |
|
<== |
น้อยกว่าหรือเท่ากับ |
a <= b a น้อยกว่าหรือเท่ากับ b |
|
== |
เท่ากับ |
a == b a เท่ากับ b |
|
!= |
ไม่เท่ากับ |
a != b a ไม่เท่ากับ b |
ตัวดำเนินการตรรกะ
ความหมาย การดำเนินการเปรียบเทียบค่าทางตรรกะ( และ หรือ ไม่)
|
เครื่องหมาย |
ความหมาย |
ตัวอย่าง |
|
&& |
และ |
x < 60 && x > 50 กำหนดให้ x มีค่าในช่วง 50 ถึง 60 |
|
|| |
หรือ |
x == 10 || x == 15 กำหนดให้ x มีค่าเท่ากับตัวเลข 2 ค่า คือ 10 หรือ 15 |
|
! |
ไม่ |
x = 10 !x กำหนดให้ x ไม่เท่ากับ 10 |
นิพจน์ในภาษา C ก็คือ การนำข้อมูลและตัวแปรในภาษา C มาดำเนินการด้วยเครื่องหมายทางคณิตศาสตร์ ตรรกศาสตร์ หรือเครื่องหมายเปรียบเทียบในภาษา C เป็นตัวสั่งงาน ดังตัวอย่าง
ลำดับความสำคัญของเครื่องหมาย
ส่วนใหญ่นิพจน์ที่เขียนขึ้นในโปรแกรมมักจะซับซ้อน มีการดำเนินการหลายอย่างปะปนอยู่ภายในนิพจน์เดียวกัน
|
ลำดับความสำคัญ |
ลำดับความสำคัญจากสูงไปต่ำ |
|
1 |
( ) |
|
2 |
!,++,- - |
|
3 |
*,/,% |
|
4 |
+,- |
|
5 |
<,<=,>,>= |
|
6 |
= =,!= |
|
7 |
&& |
|
8 |
|| |
|
9 |
*=,/=,%=,+=,-= |
ตัวอย่างการทำงานของโอเปอเรเตอร์
จงหาค่าของนิพจน์ 8 + 7 * 6
วิธีทำ
1. ให้สังเกตที่ตัวโอเปอเรเตอร์ก่อนเสมอว่ามีโอเปอเรเตอร์อะไรบ้าง ในที่นี้มี + และ *
2. ทำการไล่ลำดับความสำคัญของโอเปอเรเตอร์ทั้งหมดเปรียบเทียบกัน จากตัวที่มีลำดับความสำคัญสูงสุดไปยังตัวที่มีลำดับสำคับต่ำสุด
|
ลำดับความสำคัญจากสูงไปต่ำ |
โอเปอเรเตอร์ |
|
* |
|
|
+ |
3. จากข้อ 2 จะได้ลำดับการทำงานเป็นดังนี้
ขั้นที่ 1 7 * 6 = 42
ื ขั้นที่ 2 8 + ค่าที่ได้จากขั้นที่ 1
= 8 + 42
= 50
ดังนั้น 8 + 7 * 6 = 50
จงหานิพจน์ต่อไปนี้
|
x*y - 20%z |
|
|
1) |
x * y |
|
2) |
20%z |
|
3) |
1) - 2) |
|
(a - b)*10/c && d + 5 |
|
|
1) |
a - b |
|
2) |
1)*10 |
|
3) |
2)/c |
|
4) |
d+5 |
|
5) |
3) && 4) |
|
(a + b) * 4 = = c%d(e+10) |
|
|
1) |
a + b |
|
2) |
e + 10 |
|
3) |
1) * 4 |
|
4) |
d * 2) |
|
5) |
c %4) |
|
6) |
3) = = 5) |
แสดงผลออกทางหน้าจอ
การทำงานพื้นฐานที่สึดหรือเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งในการทำงานของทุกโปรแกรมคือ การแสดงผลข้อมูลออกทางจอภาพ โดยในภาษา C นั้น การแสดงผลข้อมูลออกทางจอสามารถทำได้ดังนี้
คำสั่ง printf
คำสั่ง printf ถือได้ว่าเป็นคำสั่งพื้นฐานที่สุดในการแสดงผลข้อมูลทุกชนิดออกทางหน้าจอไม่ว่าจะเป็นจำนวนเต็ม int ทศนิยม float ข้อความ string หรืออักขระ นอกจากนี้คำสั่งยังมีความยืดหยุ่นสูง โดยเราสามารถกำหนดหรือจัดรูปแบบการแสดงผลให้มีระเบียบหรือเหมาะสมตามความต้องการได้อีกด้วย
รูปแบบคำสั่ง prinft
printf ("format",variable);
|
format |
ข้อมูลที่ต้องการแสดงผลออกทางหน้าจอ โดยข้อมูลนี้ต้องเขียนไว้ในเครื่องหมาย " " ข้อมูลที่สามารถแสดงผลได้มีอยู่ 2 ประเภท คือ ข้อความธรรมดา และค่าที่เก็บไว้ในตัวแปร ซึ่งถ้าเป็นค่าที่เก็บไว้ในตัวแปรต้องใส่รหัสควบคุมรูปแบบให้ตรงกับชนิดของข้อมูลที่เก็บไว้ในตัวแปรนั้นด้วย |
|
variable |
ตัวแปรหรือนิพจน์ที่ต้องการนำค่าไปแสดงผลให้ตรงกับรหัสควบคุมรูปแบบที่กำหนดไว้ |
รหัสควบคุมรูปแบบการแสดงผลค่าของตัวแปรออกทางหน้าจอ แสดงได้ดังนี้
|
รหัสควบคุมรูปแบบ |
การนำไปใช้งาน |
|
%d |
แสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนเต็ม |
|
%u |
แสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนเต็มบวก |
|
%f |
แสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนทศนิยม |
|
%c |
แสดงผลอักขระ 1 ตัว |
|
%s |
แสดงผลข้อความ หรืออักขระมากกว่า 1 ตัว |
ตัวอย่างการใช้คำสั่ง printf แสดงผลข้อความธรรมดาออกทางหน้าจอ ดังนี้
|
printf("Hello Program C"); |
แสดงข้อความ Hello Program C ออกทางขอภาพ |
|
printf("Lampang kunlayanee school"); |
แสดงข้อความ Lampang kunlayanee school ออกทางจอภาพ |
|
printf("Lampang Thailand"); |
แสดงข้อความ Lampang Thailand ออกทางจอภาพ |
|
#include ผลลัพธ์โปรแกรม Lampang Kunlayanee School |
ส่วนตัวอย่างการใช้คำสั่ง printf แสดงผลจากค่าของตัวแปรหรือนิพจน์ การคำนวณออกทางหน้าจอ แสดงได้ดังนี้ โดยกำหนดให้
ตัวแปร x เก็บจำนวนเต็ม 45
printf("total value = %d",x); แสดงข้อความ total value = 45 ออกทางจอภาพ
แสดงผลให้เป็นระเบียบด้วยอักขระควบคุมการแสดงผล
นอกจากนี้เรายังสามารถจัดรูปแบบการแสดงผลให้ดูเป็นระเบียบมากขึ้น อย่างเช่นขึ้นบรรทัดใหม่ หลังแสดงข้อความ หรือเว้นระยะแท็บระหว่างข้อความ โดยใช้อักขระควบคุมการแสดงผลร่วมกับคำสั่ง printf
|
อักขระควบคุมการแสดงผล |
ความหมาย |
|
\n |
ขึ้นบรรทัดใหม่ |
|
\t |
เว้นช่องว่างเป็นระยะ 1 แท็บ (6 ตัวอักษร) |
|
\r |
กำหนดให้เคอร์เซอร์ไปอยู่ต้นบรรทัด |
|
\f |
เว้นช่องว่างเป็นระยะ 1 หน้าจอ |
|
\b |
ลบอักขระสุดท้ายออก 1 ตัว |
การนำอักขระควบคุมการแสดงผลมาใช้ เราต้องเขียนอักขระควบคุมการแสดงผลไว้ภายในเครื่องหมาย " " ดังตัวอย่าง
|
printf("Hello ... \n"); |
แสดงข้อความ Hello ... แล้วขึ้นบรรทัดใหม่ |
|
printf("Hello...\nLampang\n"); |
แสดงข้อความ Hello ...แล้วขึ้นบรรทัดใหม่พร้อมกับแสดงข้อความLampang จากนั้นขึ้นบรรทัดใหม่อีกครั้ง |
|
printf("Num1 = %d\tNum2 = %f\n",x,z); |
แสดงข้อความ Num1 = 45 ตามด้วยการเว้นช่องว่าง 1 แท็บแล้วต่อด้วยข้อความ Num2 = 20.153 |
คำสั่งรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด
การทำงานของโปรแกรมส่วนใหญ่มักจะเป้นการเชื่อมโยงกับผู้ใช้แบบ 2 ทิศทาง คือ ทั้งภาคของการแสดงผลการทำงานออกทางหน้าจอ และภาคของการรับข้อมูลจากผู้ใช้เข้ามาทางคีย์บอร์ด เพื่อร่วมในการประมวลผลของโปรแกรม
คำสั่ง scanf()
ในภาษา C การรับข้อมูลจากคีย์บอร์ดสามารถทำได้โดยการเรียกใช้ฟังก์ชัน scanf() ซึ่งเป็นฟังก์ชันมาตรฐานสำหรับรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด โดยสามารถรับข้อมูลได้ทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเต็ม ทศนิยม อักขระ หรือข้อความ
รูปแบบคำสั่ง scanf()
scanf("format",&variable);
|
format |
การใช้รหัสควบคุมรูปแบบ เพื่อกำหนดชนิดของข้อมูลที่จะรับเข้ามาจากคีย์บอร์ด โดยรหัสควบคุมรูปแบบใช้ชุดเดียวกับคำสั่ง printf() |
|
variable |
ตัวแปรที่จะใช้เก็บค่าข้อมูลที่รับเข้ามาจากคีย์บอร์ด โดยชนิดของตัวแปรจะต้องตรงกับรหัสควบคุมรูปแบบที่กำหนดไว้ นอกจากนี้หน้าชื่อของตัวแปรจะต้องนำหน้าด้วยเครื่องหมาย & ยกเว้นตัวแปรสตริง สำหรับเก็บข้อความเท่านั้นที่ไม่ต้องนำหน้าด้วยเครื่องหมาย & |
ตัวอย่างการใช้งานคำสั่ง scanf() เพื่อรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด
|
int speed; |
สร้างตัวแปรชนิด int สำหรับเก็บค่าตัวเลขจำนวนเต็ม |
|
printf("Enter wind speef : "); |
แสดงข้อความให้กรอกค่าความเร็วลมเป็นจำนวนเต็ม |
|
scanf("%d",&speed); |
รับค่าความเร็วลมเข้ามาเก็บไว้ในตัวแปร speed |
|
char answer; |
สร้างตัวแปรชนิด char สำหรับเก็บอักขระ |
|
printf("Enter Figure (Y : N) : ") |
แสดงข้อความให้ป้อนอักขระ Y หรือ N |
|
scanf("%c",&answer |
รับอักขระเข้ามาเก็บไว้ในตัวแปร answer |
|
char name[10]; |
สร้างตัวแปรสตริงสำหรับเก็บข้อความ |
|
printf("Enter your name = "); |
แสดงข้อความให้ป้อนชื่อ |
|
scanf("%s",name |
รับชื่อเข้ามาเก็บไว้ในตัวแปร name สังเกตจะไม่ใส่เครื่องหมาย & ตัวแปรชนิดข้อความ |
|
#include ผลลัพธ์โปรแกรม Enter The Length is : 15 |
การเขียนโปรแกรมคำนวณ
เราสามารถคำนวณหาผลลัพทธ์ของนิพจน์คณิตศาสตร์ด้วยการเขียนโปรแกรมภาษาซี ตัวอย่างต่อไปนี้เป็นการแสดงลำดับการประมวลผลทางคณิตศาสตร์ของนิพจน์ต่าง ๆ
|
#include ผลลัพธ์โปรแกรม (3+4)*5=35 |
ตัวอย่างโปรแกรมคำนวณหาผลลัพธ์จากการหาร
|
#include ผลลัพธ์โปรแกรม 20/6=3 |
ขอขอบคุณข้อมูลจาก : http://www.lks.ac.th/kuanjit/menu_C.htm
edit @ 4 Jul 2011 20:04:09 by AmiSocute
#1 By Jones sabo add show red wings behind the actual cr (103.7.57.18|183.161.6.134) on 2013-04-30 15:20